رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۸۱
در وادی عشق کز صفت بیرونست حال دل عاشقان چه پرسی خونست در هر پس سنگ کشته صد کوهکن است در هر بن خار مرده صد مجنونست
شمارهٔ ۸۲
گردون طبق از بلندی همت بست شد خاک زبون پستی از همت پست پستی و بلندی همه از همت ماست وابسته به همت است هر چیز که هست
شمارهٔ ۸۳
آنکس که ز حسن او جلوه گرست صبحی دگرست و آفتابی دگرست خورشید فلک کجا نماید کانجا هر ذره کمتر، از فلک بیشترست
شمارهٔ ۸۴
آن بت که خراب او سامریست او قبله ما بصورت ظاهریست در سجده او مباش کاهل زنهار کاندر ره عشق کاهلی کافریست
شمارهٔ ۸۵
آنی که دم مسیح یارت شده است بخشیدن جان همیشه کارت شده است جانی که تو بخشی چو فدای تو شود هم گوهر گنج خود نثارت شده است
شمارهٔ ۸۶
بیمارم و هر کس که ببالین منست گر گفت دعای عمر در کین منست من عمر چه میکنم که دورم زبرت دور از تو دعای عمر نفرین منست
شمارهٔ ۸۷
خورشید مرا بنیکبختان نگه است بخش من از او چو سایه بخت سیه است خورشید و شان سزای اوج شرفند گر ذره بآسمان رود خاک ره است
شمارهٔ ۸۸
ای سرو که هرگز نبود درد و غمت پرسیدن خسته نیست دور از کرمت عذر قدمت چه خواهم ای سرو بلند جان در قدمت دهم بعذر قدمت
شمارهٔ ۸۹
بد مهری چرخ بی وفا معلومست جورش همگی بعاشق مظلومست خسرو رسدش زکوة حسن از شیرین فرهاد که مستحق بود محرومست
شمارهٔ ۹۰
گر روی بخاک مالیم عین وفاست باید بهزار رو مرا عذر تو خواست ناگه نکنی به چین پیشانی حمل نقشی که ز خاشاک درت بر رخ ماست