شمارهٔ ۸۷

از اهلی شیرازی در دیوان اشعار - رباعیات

خورشید مرا بنیکبختان نگه است

بخش من از او چو سایه بخت سیه است

خورشید و شان سزای اوج شرفند

گر ذره بآسمان رود خاک ره است

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۸۶

بعدیشمارهٔ ۸۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید