رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۱
ساقی که طبیب درد مشتاقی ماست هم چشمه نوش و هم می باقی ماست گر آب حیات زندگی می بخشد سرچشمه آب زندگی ساقی ماست
شمارهٔ ۹۲
ناید نفسم از دل غمساز درست کز چنگ شکسته ناید آواز درست مشکن دل ما که به بمرهم نشود چون شیشه شکست کی شود باز درست
شمارهٔ ۹۳
دنیا به اساس و نعمت و برگ خوش است عقبی بصلاح و تقوی و ترک خوش است ناخوش بجهان چرا زیم؟ ترک خوش است گر عمر بنا خوشی رود م…
شمارهٔ ۹۴
اهلی هنر و معرفت آموختنی است گر ترک کنی از تو نظر دوختنی است هر شاخ جوان که لایق میوه بود راضی چو بهیز می شود سوختنی است
شمارهٔ ۹۵
هر سوخته پخته کی بود در ره دوست بس سوخته یی که خامی طبع در اوست ای زاهد خشک عشوه مفروش که تو ناپخته درون چو ناری و سوخته…
شمارهٔ ۹۶
در مذهب عشق مست و مستوره یکیست انگور و شراب و سرکه و غوره یکیست یک نقطه حباب کوزه و کوره بود آن نقطه چو سوخت کوزه و کوره…
شمارهٔ ۹۷
جان یک نفس است و عمر مرغ قفس است بیهوده نفس مزن چو عمرت هوس است جوکی نزد نفس پی عمر دراز دریاب سخن که عمر پای نفس است
شمارهٔ ۹۸
در آینه خاطرت از هر که شکی است او هم بشک است رانکه خاطر محکی است تا شیشه دو رنگست بود آب دو رنگ یکرنگ بر آکه دشمن و دوست…
شمارهٔ ۹۹
زاهد، به رخ آن مه چو نگاه افکندت با اینهمه زهد در گناه افکندت گیرم ملکی به عشوه آن زهره جبین از اوج فلک به قعر چاه افکند…
شمارهٔ ۱۰۰
بهتر ز کمال عشق جانپرور چیست خوشتر ز جمال و طلعت دلبر چیست عشق آتش موسی است و حسن آب خضر زین آتش و آب در جهان خوشتر چیست