ابیات برگزیده از غزلیات
از مجموعه اشعار طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۹۱
خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند بیتی خوشم آید که به مطلوب توان خواند بی روی تو، از شعله آهم شب تاریک روشن شده زان گ…
شمارهٔ ۲۹۲
مرا قسمت به راهی گشت رهبر که صد دریای خون در هر قدم بود درین خمخانه دیدم ظرفها را شراب عافیت بسیار کم بود غم از بی غمگسا…
شمارهٔ ۲۹۳
رسید موسم گل، باده در پیاله کنید دماغ سوزی این کار، همچو لاله کنید به آن پری بخورانید یک دو جام دلیر چو بی خبر شود از خو…
شمارهٔ ۲۹۴
نه جوی باغ می داند دلم، نه جدول بستان پی بی طاقتی در چشمه سیماب می گردد
شمارهٔ ۲۹۵
گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش که اگر سعی کنی، دست به دنیا نرسد من کجا، دسترس قیمت وصل تو کجا ترسم از مفلسی ام کار به …
شمارهٔ ۲۹۶
به زلفت شانه گر محرم نمی شد دلم از دست او درهم نمی شد
شمارهٔ ۲۹۷
صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت جایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید میدان شناس داغم، مردآزمای شورش از عهده دل من، کی س…
شمارهٔ ۲۹۸
ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را از برای کشتن ما تیغ مژگان شد بلند
شمارهٔ ۲۹۹
ثبات خانه تن را حباب می داند بنای جلوه گری را سراب می داند قدح که هیچ نمی داند از مراتب بزم شراب را ز غم او کباب می داند…
شمارهٔ ۳۰۰
چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی به رنگ ابر نیسان، گریه اش در آستین باشد مگو طغرا چه سان باشم چنین، کاول چنان بودم…