رباعیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۷۱
روزی که سمن بر لب جو بر روید خرم دل آنکس که لب جو جوید از مطرب آب بشنود ناله که او بر رود خوشک ترانهای میگوید
رباعی شمارهٔ ۷۲
سوز تو جگر کباب میگرداند اندوه تو دل خراب میگرداند از حسرت مجلس تو ساقی شب و روز در چشم پیاله آب میگرداند
رباعی شمارهٔ ۷۳
دستت چو به کارد کلک را بتراشید دانی سر انگشت تو چون بخراشید؟ چون گوهر مواج کف و گل بودند تیغت ز تحیر سر انگشت گزید
رباعی شمارهٔ ۷۴
دیشب که نگار دلستان میرقصید با او به موافقت جهان میرقصید هر دم به هوای او دلم بر میجست هر لحظه بیاد او زمان میرقصید
رباعی شمارهٔ ۷۵
بر زلف تو چون باد وزیدن گیرد از هر طرفی مشک وزیدن گیرد چون در لبت اندیشه باریک کنم خون از رگ اندیشه چکیدن گیرد
رباعی شمارهٔ ۷۶
دل با رخ تو سر تعشق دارد چون سوختگان داغ تشوش دارد در وجه رخ تو جان نهادیم نه دل کان وجه به نازکی تعلق دارد
رباعی شمارهٔ ۷۷
یک زخم غمت هزار مرهم ارزد خاک قدمت تاج سر جم ارزد چشم تو سواد ملک حسن است از آنک یک گوشه به ملک هر دو عالم ارزد
رباعی شمارهٔ ۷۸
خواهم که مرا مدام آماده بود جام و می و شاهدی که آزاده بود چندان بخورم باده که چون خاک شوم این کاسه سر هنوز پر باده بود
رباعی شمارهٔ ۷۹
ز آن رو که هوا، بوی خوشت میگیرد دی را دمی از باد هوا نگریزد بر باد هوا بید به بویت ارزد در پای صبا شمع به عشقت میرد
رباعی شمارهٔ ۸۰
آن یار که مشک بر قمر میساید از لعل لبش در و گهر میزاید هر چند که خائیده سخن میگوید شیرین دهنش ولی شکر میخاید