رباعیات

از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۱۳

شعر

فهرست اشعار

دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد سوسن به چمن زبان درازی می‌کرد در غنچه نسیم صبحدم می‌پیچید با بید و چنار دست بازی می‌کرد

زلف سیهت که بر مهت می‌پوید در باغ رخت سنبل و گل می‌بوید بر گوش تو سر نهاده و اندر گوشت احوال پریشانی ما می‌گوید

هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد پیری ز تنم خرابه‌ای انگیزد پوسیده شدست خانه آب و گلم هر جه که نهم دست فرو می‌ریزد

جان در طلب رطل گران می‌گردد تن بر سر بازار مغان می‌گردد مسواک به عهدم نرسیده است به کام تسبیح به دست من به جان می‌گردد

زلف تو همه روز مشوش باشد خال تو از آن روی بر آتش باشد چشم خوش بیمار تو در خواب خوش است بیمار که خواب خوش کند خوش باشد

ترکم که مهش به پیش زانو می‌زد با شاه فلک به حسن پهلو می‌زد دل می‌طلبید و من بر ابرویش دل می‌بستم و او گره به ابرو می‌زد

کیرم که همیشه آب خود می‌ریزد افتاده ز پا، وز آن نمی‌پرهیزد بر پای کنش به دست خویش از سر لطف ای یار، که از دست تو برمی‌خی…

سلمان، زر و اسب و کار و بارت بردند سرمایه روز و روزگارت بردند بعد از همه چیز داشتی وقتی خوش آن وقت خوشت نیز به غارت بردن…

ای خواجه دوای درد ما کی باشد؟ وین وعده و انتظار تا کی باشد؟ گویند که آخرین دوا کی باشد راضی شدم آخر آن دوا کی باشد؟

از شمع جمال تو دلم تاب کشد از جام لبت خرد می ناب کشد این مردمک دیده تر دامن من تا چند ز چاه زنخت آب کشد؟

۷/۱۲