رباعیات

از مجموعه اشعار میرداماد در دیوان اشراق

دسته‌بندی

۳۴۰

شعر

فهرست اشعار

گفتی شودت ز وصلم اقبال بلند چندین منگار غصه بر جان نژند آری شب بخت تیره نیکو رسنی ست تاگردون آفتابم آرد به کمند

گر ابر نمی ز چشم من بردارد تا نفخه صور آتش دل بارد ور زانکه گذر کند بسوی بستان بستان همه وقت درد و غم بار آرد

مه پیش رخت به عذرخواهی آید جان پیش تو مست و عقل ساهی آید از خانه برون خرام تا سوی چمن خورشید ز گردون به گیاهی آید

نتوان ز غم تودل به تدبیر برید کودک نتوان به مهد از شیر برید بامن نتوان بست به زنجیر دلت وز تو نتوان دلم به شمشیر برید

وقت آمده کاین جان و تنم پاک رود وز عالم خاکی سوی افلاک رود زنهار مکن این ستم ای بخت که دل نادیده وصال دوست در خاک رود

هجران تو چون وصال جاوید شود ماه از تو به از هزار خورشید شود حسرت ز تو شیرین تر از امید شود ای وای کسی که از تو نومید شود

هرچند طریق خدمت ما بد بود الطاف تو اندر حق مابیحد بود از لطف تومشکل اشارات و شفا در مکتب علم ما یکی ابجد بود

یا در چمن قدس وطن باید کرد یا همبری زاغ و زغن باید کرد یاترک جهان پر فتن باید کرد یاجوهر جان رهین تن باید کرد

یکچند به کنج خلوتم جا دادند جانی فارغ دل شکیبا دادند آهو چشمان ز یک نگاهم آخر مجنون کردند و سر به صحرا دادند

یادم چو از آن عزم سفر می آید بر من همه خوشدلی بسر می آید گلگونه سرشکم که چو آبست روان از گر مروی بروی در می آید

۱۷/۳۴