رباعیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۱
رنگ رخ تو از رخ گل رنگ ببُرد لعلت سبق از بادهٔ گلرنگ ببُرد چون باد صبا رنگرزی کرد به باغ گل چهره نمود و دل او رنگ ببُرد
شمارهٔ ۹۲
کس عهد وفا چنانکه پروانهٔ خُرد با دوست به پایان نشنیدیم که بُرد مقراض به دشمنی سرش برمیداشت پروانه به دوستیش در پا میم…
شمارهٔ ۹۳
در باغ شدم سحر که از غایت درد میگفت به خنده سرخ گل با گل زرد بلبل ز فراق روی من نالانست از درد بگو روی تو را زرد که کرد
شمارهٔ ۹۴
ای روی من از فراق تو چون گل زرد تا چند کشد دل ز غمت غصّه و درد گفتم به گل زرد که ای بیچاره دیدی که فراق با من و با تو چه…
شمارهٔ ۹۵
گل میرود و وداع گل باید کرد یا آنکه به ترک گل و مل باید کرد اندیشه این دو رای تاریک ببین از روی خرد فکر نقل باید کرد
شمارهٔ ۹۶
گفتم که جهان مگر وفا خواهد کرد دردیست مرا و او دوا خواهد کرد در چرخ فلک نگر که در هفته و ماه ای دیده چهها کرد و چهها خ…
شمارهٔ ۹۷
گل رفت وداع گل ز جان باید کرد از خلق جهان مرا نهان باید کرد کنجی و کتابی و نگار و لب جام درخور چو چنین است چنان باید کرد
شمارهٔ ۹۸
ای سرو چمن چیده ز بالای تو درد نسبت به قد و قامت تو سرو که کرد دامن تو میالای به خون دل ما تا از من خاکی ننشیند به تو گر…
شمارهٔ ۹۹
عشق تو که در جهان همه بازی کرد پیوسته به مقصود سیه بازی کرد قدّ تو که بر سرو چمن طعنه زند زان روی به بوستان سرافرازی کرد
شمارهٔ ۱۰۰
دستارچه گر بوی تو را برگیرد چون خضر دگر زندگی از سر گیرد جان میدهم از بهر وصالت عمریست ای نور دو دیدگان اگر درگیرد