رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

گفتم که دلم همچو تو یاری گیرد یا دست من خسته نگاری گیرد بگشای دو زلف بی قرارت صنما تا این دل شوریده قراری گیرد

در باغ بدیدم صنمی سیمین خد کز غایت حسن طعنه بر گل می‌زد گفتم بگذار تا ببوسم پایت گفتا نتوان ز دست هم‌صحبت بد

چشمت به کرشمه خون دلها ریزد زلفت به قمر عنبر سارا ریزد درد دل من بسیست زان روی طبیب از لعل لبت گل به شکر آمیزد

دل تنگ مشو که جان به جانان برسد و این درد مرا نوبت درمان برسد امید ز روز وصل بر نتوان داشت باشد که شب هجر به پایان برسد

این درد مرا مگر دوایی برسد وین ناله به گوش بینوایی برسد نی نی غلطم که از گلستان رخش کی بوی گلی به بینوایی برسد

آن دوست که آرام دل ما باشد گویند که زشتست بهل تا باشد شاید که به چشم کس نه زیبا باشد تا باری از آن من تنها باشد

تا آرزوی روی نگارم باشد در دیدهٔ جان ز غم غبارم باشد گویی که به دل آب صبوری می‌زن بر آتش عشق چون قرارم باشد

تا کی دلم از هجر تو پر خون باشد وز خانه اختیار بیرون باشد مشتاق به وصلت من و از من تو ملول و این نیز هم از طالع وارون با…

بیچاره دلم زبون گردون باشد دایم ز غم زمانه پر خون باشد روز و شب از اندوه فلک می‌گرید تا عاقبت کار جهان چون باشد

چون چشم خوشت مست و خرابی باشد تابنده چو رویت آفتابی باشد ای دوست رخ تو دیده‌ام دوش به خواب روشن‌تر از این خواب چه خوابی …

۱۱/۳۶