رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

با دل گفتم اگر مجالی باشد یا با بت گل رخت وصالی باشد از بنده بگویش که به وصلم برسان دل گفت مگو که این محالی باشد

چشمت به کرشمه بین که جان می‌بخشد مستست و به یک لحظه جهان می‌بخشد دل را ز من خسته مسکین بربود و آنگاه به ابروش روان می‌بخ…

تا سرو قدش ز چشم ما پنهان شد از آتش عشقش دل ما بریان شد تا مردم دیده قامت یار بدید از درد فراق او چنین گریان شد

خورشید رخ تو را ز جان خواسته شد از شرم رخت تمام مه کاسته شد پیرامن عارض تو خطّی بدمید گل بود به سبزه نیز آراسته شد

چون ماه رخش تمام پیراسته شد خلقش به جهان ز جان و دل خواسته شد چون وسمه بر ابروان دلبند نهاد گل بود به سبزه نیز آراسته شد

تا شاهد حسن گل به بازار آمد جان من بیچاره خریدار آمد با شهد لبش نکرده‌ام یاد شکر تا طوطی لعل او به گفتار آمد

از لطف خدا حسن تو آراسته‌اند بدخواه تو را چو مه ز غم کاسته‌اند باز آی خدا را که همه خلق جهان وصل تو به زاری از خدا خواست…

ای چرخ فلک به خیرگی دیده مبند بر حال دل ریشم ازین بیش مخند از روی کرم صد در شادی و نشاط بر ما بگشای و بر رخ خصم ببند

ای همّت من درخور بالات بلند در بر رخ دوستان ازین بیش مبند تا چند کنی جور و جفا بر جانم هرگز که کند ز دوستان جور پسند

دل داد به دست باد پیغامی چند کز لعل تو کی نوش کنم جامی چند آن چشم تو یا فتنه دور قمرست وین زلف مسلسل است یا دامی چند

۱۲/۳۶