رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود نارنج زنخدان تو در مشتم بود دیدم که همی گزم لب شیرینت از خواب پریدم سرانگشتم بود

امشب مه ده چار بیاراسته بود نور از رخ تو به عاریت خواسته بود در باغ گذشته‌ای همانا تو و سرو بر عذر قدمهای تو برخاسته بود

ای آنکه تو را نظیر و همتا نبود واندر همه علم جز تو دانا نبود افتاده و ناتوان چو موریم ضعیف زیرا که به غیر از تو توانا نب…

بیچاره کسی که محرمش کس نبود جز صحبت خصم همدمش کس نبود غم گفت ببخشای بر آن خسته دلی کاو در دو جهان بجز منش کس نبود

روزیت هوای من درویش نبود رحمیت بر این خستهٔ دل‌ریش نبود دانی که عنایت تو با بنده چه بود چون موسم گل که هفته‌ای بیش نبود

فریاد ز دست جور این چرخ کبود کاو لحظه به لحظه درد دل را بفزود از چرخ فلک هرآنچه آمد دیدیم آن نیز ببینیم چه افتاد و چه بو…

بیچاره کسی که از وطن دور شود از صحبت یار خویش مهجور شود تنها و به دست دشمنان گشته اسیر بی برگ و جگر خسته و رنجور شود

بر درد دلم طبیب ار آگاه شود بیچاره قرین ناله و آه شود ای دوست علاج درد بیماران ساز تا دردسر طبیب کوتاه شود

ای روی تو سرخ چون گل شفتالود از دیده ما خون جگر را پالود خونم چو کرا نمی‌کند دستش را آخر ز چه روی دست را می‌آلود

تا چرخ دگر روی به کار که نهد وین دولت و بخت در کنار که نهد بر گردشش اعتماد چندانی نیست تا خار جفا به ره گذار که نهد

۱۴/۳۶