رباعیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۴۱
از چرخ بجز جفا چه در بار آید ده روزه گلی دهد دگر خار آید کاریست فتاده در میان بس مشکل تا خود چه کند بخت و که را بار آید
شمارهٔ ۱۴۲
مشّاطه چو حسن دوست آراسته دید مه را ز خجالت رخش کاسته دید گفتا چه کنم ز نور حسنش زین بیش زان رو که فغان ز عشق برخاسته دی…
شمارهٔ ۱۴۳
بستان دلم همیشه نار آرد بار وز گلبن وصل یار خار آرد بار نالد دل ... در خار فراق باشد که گل وصال بار آرد بار
شمارهٔ ۱۴۴
زین بیش مرا خسته و دل ریش مدار وز خان وصال خویش درویش مدار تا چند ز پیش چشم ما دور شوی ای دوست جفا روا ازین بیش مدار
شمارهٔ ۱۴۵
ای دوست مرا به کام دشمن مگذار وز جان و دلم بلای هجران بردار بر روی من از وصال بگشای دری تا تو شوی از جان و جهان برخوردار
شمارهٔ ۱۴۶
بلبل دیدم به باغ با ناله زار فریاد کنان نعره زنان در گلزار گفتم که چه آشوب نهادی در باغ گفتا به فراق گل ز دست عطّار
شمارهٔ ۱۴۷
شیراز خوش است خاصه در فصل بهار وآنگه لب جوی و لب جام و لب یار آواز دف و چنگ و نی و عود و رباب اینها همه با نگارکی شیرین …
شمارهٔ ۱۴۸
آمد گه بلبل و گل و فصل بهار خواهم لب جوی و خلوت و بوس و کنار خرّم تن آنکه بخت یارش باشد مسکین دل آنکه دور باشد از یار
شمارهٔ ۱۴۹
ای حال دلم ز چرخ سرگردانتر هر روز دلم به درد بی درمانتر گر جان طلبد ز من برم فرمانش از چیست بگو نگار نافرمانتر
شمارهٔ ۱۵۰
آن لعل لب تو می پرست اولیتر وآن نرگس مخمور تو مست اولیتر هر سرو که در باغ ارم خاسته است پیش قد و بالای تو پست اولیتر