پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۱۳۱

از جهان ملک خاتون در دیوان اشعار - رباعیات

من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینت
از خواب پریدم سرانگشتم بود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید