رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۱۱
ای آمده از عدم سوی ملک وجود پرورده حقت بنعمت از سفره جود مقصود حق آنکه حق شناسی بودت گر حق شناسی از وجود تو چه سود
شمارهٔ ۲۱۲
تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید آه از جگر سوختگان کس نشنید فریاد از استخوان هم از زخم نخاست تیغ تو بنالید چو محروم تو دید
شمارهٔ ۲۱۳
رسوایی ما ز تنگدستی خیزد مجنون صفتی ز عشق و مستی خیزد صاحب نظران شکسته صورت باشند آرایش تن ز خود پرستی خیزد
شمارهٔ ۲۱۴
دردی که دوای او قضا را نرسد جز این دل ریش مبتلا را نرسد ما بخش غمیم و غم همه قسمت ماست هرگز نرسد غمی که ما را نرسد
شمارهٔ ۲۱۵
خوشباش که غم کلید شادی باشد اکسیر مراد، نامرادی باشد هر کس که چو مجنون بستم خوی گرفت آسوده درون در همه وادی باشد
شمارهٔ ۲۱۶
صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود معشوقه چو سرو از همه آزاد بود فریاد که من چون شمعی از آتش آه میسوزم و پیش گلرخان باد بود
شمارهٔ ۲۱۷
گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود رنجیده مشو ز دامن خون آلود هر کس که بخون در افکند بیگنهی بر دامن او ترشحی خواهد بود
شمارهٔ ۲۱۸
شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد چون لاله بداغ او دلم خوش باشد آتش بدلم در افتد از یاد لبش بر تشنه حدیث آب آتش باشد
شمارهٔ ۲۱۹
زان گرد گنه بذیل عشاق رسد تا رحمت و مغفرت ز خلاق رسد زان روی نگین لعل سازند سیاه تا مهر قبول او به آفاق رسد
شمارهٔ ۲۲۰
بس دور مشو که عمر بس بیتو مباد جانی که مراست یکنفس بیتو مباد هم چشمی و هم چشم چراغ همه یی ایچشم و چراغ همه، کس بیتو مباد