رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
جان دو جهان ز شخص من در سخنست کان یوسف گمگشته درین پیرهن است کوته نظران کجا شناسند مرا چشمی که مرا شناخت هم چشم منست
شمارهٔ ۱۲۲
یک گربه ده و بصد « همی » منصرف است در اصل یکیست این سخن منکشف است از کثرت صفر اگر الف گشت هزار الف راست بصورت و بمعنی ال…
شمارهٔ ۱۲۳
پامال شود بفتنه هر مال که هست گردد شب غم روز و هر اقبال که هست چون عاقبت اینست چه تشویش کنیم روزی بشب آریم بهر حال که هس…
شمارهٔ ۱۲۴
کشتیست دو کون و ما تماشا گر کشت از بهر تماشاست چه زیبا و چه زشت در دانه اگر طمع نکردی آدم کی رانده شدی بخواری از باغ بهش…
شمارهٔ ۱۲۵
مقصود خدا ز خلق اسرار دل است صد یوسف جان غلام بازار دل است راضیست خدا از آنکه راضیست دلی آزار خدا و خلق آزار دل است
شمارهٔ ۱۲۶
بی صبر نصیب کس در این مایده نیست بی صبر نپخت دیگ و این قاعده نیست در حکمت کار اگر بود صبر تو را معلوم نکنی که صبر بی فای…
شمارهٔ ۱۲۷
در غیبت بیگنه یکی پرده در است وانکس که زنا کند پس پرده درست زانی بحضور و این بغیبت ز هوا اینستکه غیبت از زنا سخت ترست
شمارهٔ ۱۲۸
بخشش نبود جز صفت حضرت دوست آزاده کسی که بخشش عادت و خوست در صورت بندگی خداوند بود هر بنده که سیرت خداوند در اوست
شمارهٔ ۱۲۹
آن نیست هنر که خانه پر گنج و زرست گر شاد کنی دل خرابی هنر است گر گرسنه یی بلقمه یی سیر کنی از خانه کعبه ساختن خوبترست
شمارهٔ ۱۳۰
آنکس نعمش زیاده باشد همه وقت کو خوان کرم نهاده باشد همه وقت در سفره چو غنچه گر همه نان تهیست باید که چو گل گشاده باشد هم…