ابیات پراکنده

از مجموعه اشعار واعظ قزوینی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۶۸

شعر

فهرست اشعار

ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم

شعله بیرون نتواند شدن از جاده شمع من دل از قامت رعنای تو چون بردارم؟!

بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم بجای زلف او، زنجیر اشکی در نظر دارم

نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری شکایتهای ابنای زمان را از هنر دارم

ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم چو مغز استخوان در نی بماند تا ناله زارم

می‌روم سوی وطن، حسرت به غربت می‌کشم کس نبیند آنچه من از دست فرقت می‌کشم!

چنان از صحبت گردنکشان گریزانم که همچو سیل گریزد ز کوه افغانم!

پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من پایت چو سرو در گل، خرم که من روانم!

ما از شکست خویش رخ یار دیده ایم این باغ را ز رخنه دیوار دیده ایم

خاک راه خصم گشتیم و، ز دعوی تن زدیم خاک، ما از گرد خود بر دیده دشمن زدیم

۲۳/۲۷