ابیات پراکنده

از مجموعه اشعار واعظ قزوینی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۶۸

شعر

فهرست اشعار

بس جانگداز باشد فر و شکوه دشمن سوهان روح کبک است، پهنای سینه باز

نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟ مرس این سگ دیوانه کنی از چه دراز!؟

یار پیغمبر همین یک کس از آن چار است و بس در احد آنکس که یاری کرد، او یار است و بس!

گریه از کردار ما، مقبول جانان است وبس شبنم از گلشن، پسند مهر تابان است و بس

شمع است که گریان شده در بزم وصالش؟ یا شعله عرق میکند از شرم جمالش؟!

ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش

گرفتگی نبود با زبان خوش سخنش سخن گسسته برآید ز تنگی دهنش

آریم بر سر حرف و، نشوی حرف نیوش از جرس پنبه بر آری و، گذاری در گوش

باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟ نعمتی کاسه ما را نبود چون سرپوش!

شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش که از چشم سفید عاشقان باشد سحر گاهش

۲۱/۲۷