ابیات پراکنده

از مجموعه اشعار واعظ قزوینی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۲۶۸

شعر

فهرست اشعار

کهن پیر گردون به موی سفید دگر شانه از پنجه خور کشید

عیب باشد مشرب طفلانه با موی سفید شوخی از پیران بود چون عشوه ز ابروی سفید

ز ارتکاب جرم، پاکان زودتر رسوا شدند رنگ خجلت بیشتر پیداست در روی سفید

در جهان برخود امید یک نفس بودن مدار وقت را تا میتوانی دست از دامن مدار

رو به پس کردن نباشد رفتن ایام را عمر اگر بخت است،از وی چشم برگشتن مدار

حضور می‌طلبی، دل به نیک و بد مگذار به ملک و مال جهان غیر دست رد مگذار

بخشم و شهوت و حرص، اینقدر مده خود را نگاهبانی بستان، بدام و دد مگذار

ز غلیان و قهوه بپوشان نظر که این دود خشک است و آن دود تر

شد کاروان عمر، بکن خویش را خبر آماده بودنست ترا زاد این سفر

ما همرهان، ز چشم جهان گرم رفتنیم چون قطره های اشک بدنبال یکدگر

۲۰/۲۷