غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۲۱
بیخ عشق تو نشاندند بتا! در دل من غم مهر تو فشاندند، در آب و گل من تیر مژگان تو از جوشن جان میگذرد بر دل من مزن ای جان ک…
غزل شمارهٔ ۳۲۲
ای غبار خاک پایت توتیای چشم من کمترین گردی ز کویت خونبهای چشم من چشم من جز دیدن رویت ندارد هیچ رای راستی را روشن و خوبست…
غزل شمارهٔ ۳۲۳
ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من عشق است عادت تو و دردست خوی من جز درد عشق نیست مرا آرزو، مباد! آن روز را که کم شود این آرزو…
غزل شمارهٔ ۳۲۴
قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این اشکم روان شدست، ز عین عناست این در خویش ره نداد دلم هیچ صورتی غیر خیال دوست که گفت آشناست…
غزل شمارهٔ ۳۲۵
خوش آمدی، ز کجا میروی؟ بیا بنشین بیا که میکنمت بر دو دیده جا بنشین همین که روی تو دیدیم، باز شد در دل چه حاجت است در د…
غزل شمارهٔ ۳۲۶
گر مطربی رودی زند، بی می ندارد آبرو ور بلبلی عیشی کند، بی گل ندارد رنگ و بو آهنگ تیز چنگ و نی، بی می ندارد شورشی شیرین ح…
غزل شمارهٔ ۳۲۷
هندوی زلف سرکشت با تو نشسته رو به رو حال مشوش مرا با تو گشود مو به مو از همه سوی میدهد، بوی حبیب لاجرم میروم از هوای ت…
غزل شمارهٔ ۳۲۸
با آنکه آبم بردهای، یکباره دست از ما مشو باشد که یکبار دگر، باز آید آب ما به جو تا کی به بوی عنبرین زنجیر زلف سر کشت؟ آ…
غزل شمارهٔ ۳۲۹
آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو میکند قصد جهانی و ندارد باک او قصد جان میکند و جان همه عالم اوست میخورم زهر فراق و نده…
غزل شمارهٔ ۳۳۰
باز میافکند آن زلف کمند افکن او کار آشفته ما را همه در گردن او مکش ای باد صبا دامن گل را که نهاد کار خود بلبل سودا زده …