غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۳۱
ای سر سودای من رفته در سودای تو باد سر تا پای من برخی ز سر تا پای تو گر سر من رفت در سودای عشقت گو: برو بر سرم پاینده با…
غزل شمارهٔ ۳۳۲
داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازو رفت و جز خون جگر کاری دگر نگشاد ازو ناله و فریاد من رفت از زمین تا آسمان ناله از دل م…
غزل شمارهٔ ۳۳۳
دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو چون تنی باشد که جانش رفته باشد دور ازو ذره حالم نمیگردد ز حال ذرهای کافتاب عال…
غزل شمارهٔ ۳۳۴
بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه پیغام تو آورد صبا سلمه الله چون خاک رهم بود قراری و سکونی باد آمد و بر بوی توام میبرد از…
غزل شمارهٔ ۳۳۵
ای پسر نیستی ز هستی به بت پرستی ز خودپرستی به چون ز خود میرهاندت مستی هوشیارا ز هوش مستی به اجلم کند پای را دو سه گام پ…
غزل شمارهٔ ۳۳۶
ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده گردیده بسی دیده و مثل تو ندیده از گوشه بسی گوشه نشین را که ببینی در میکدهها چشم سیاه تو …
غزل شمارهٔ ۳۳۷
سرو سهی که کارش بالا بود همیشه پیش تو دست بر هم بر پا بود همیشه از تنگی دهانت یک ذره گفته باشد هر ذره کو به وصفت گویا بو…
غزل شمارهٔ ۳۳۸
صوفی ز سر توبه، شد با سر پیمانه رخت و بنه از مسجد، آورد به میخانه هر صورت آبادان، کز باده شود ویران معموره معنی دان، یعن…
غزل شمارهٔ ۳۳۹
باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی خون من ریختی و جان مرا پروردی شرط کردی که دل سوختگان را نبرم دل من بردی و آن قاعده باز آ…
غزل شمارهٔ ۳۴۰
دلا من قدر وصل او ندانستم تو میدانی کنون دانستم و سودی نمیدارد پشیمانی شب وصل تو شد روزی و قدرش من ندانستم به دشواری ت…