غزلیات
از مجموعه اشعار سلمان ساوجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۰۱
دل من زنده میگردد به بوی وصل دلداران دماغم تازه میدارد نسیم وعده یاران الا ای صبح مشتاقان بگو خورشید خوبان را که تا کی…
غزل شمارهٔ ۳۰۲
ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من در آب و آتش هر دم از خاک درت باد ختن آب است و آتش جام می خاک است تن با دست جان بنشا…
غزل شمارهٔ ۳۰۳
سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین بستده لشکر رومش ز حبش لشکر چین رسته و بسته به دست بت من سنبل تر وز سرش رسته فرو هشته د…
غزل شمارهٔ ۳۰۴
مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت هر مورگی ا…
غزل شمارهٔ ۳۰۵
هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران عارضی عشق است، نتوان نهادن دل بر آن حسن دریایی است بیپایان و آبش گوهر است عاشق ص…
غزل شمارهٔ ۳۰۶
ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان ماوای همه دلها، چه جای دل سلمان؟ گر عشق تو با سلمان، زین شیوه کند آخر ای وای دل سلمان، ای…
غزل شمارهٔ ۳۰۷
من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن که میگویند بشکن عهد و بیشرمیست بشکستن حدیث دوستان در است و نتوانم شکستن در ولیکن عه…
غزل شمارهٔ ۳۰۸
تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟ یوسف جان عزیزان را به زندان داشتن تا کی ای نور بصر کردن نظر با دیگران همچو چشم از م…
غزل شمارهٔ ۳۰۹
نخواهم از سر کویش، به صد چندین جفا رفتن نشاید شیر مردان را، به هر زخمی ز جا رفتن طریق عاشقان دانی، درین ره چیست ای رهرو؟…
غزل شمارهٔ ۳۱۰
خجالت دارم از کویت، ز بس درد سر آوردن به پیشانی و روی سخت خاک پایت آزردن چو مجمر گر برآرم زین درون آتشین دودی ز روی مرحم…