رباعیات
از مجموعه اشعار صفی علیشاه در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۱
گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست چون نیک نظر کنی در او حق پیداست حق نیست عیان ز دیدهیِ اهل شهود پیدا شو و بین که هر چه …
شمارهٔ ۱۲
معشوق چنانکه جاذب عشاق است غفران خدا بجرم ما مشتاق است در روز حساب هر کرا نیست گناه شرمنده به پیش رحمت خلاق است
شمارهٔ ۱۳
تا دل نشود بریده از دلخواهت نبود بحریم لی معالله راهت از خلق ببند دیده تا باز شود بر دل در لا اله الا اللهت
شمارهٔ ۱۴
ای آنکه دو عالم است احیا ز دمت اشیا همه ریزهخوار خوانِ نِعَمَت با آنکه نرفت جز برحمت قلمت عصیان مرا چه قدر پیش کرمت
شمارهٔ ۱۵
در خُلق و خویش خُلق نکو ممتحن است اِلّا که دلازار و جفا جو بمن است گر لطف کند با من وگهر قهر نکوست نیک است نباتی که زمین…
شمارهٔ ۱۶
الله که هر شکسته را دل سوی اوست الله که آب رحمتش در همه جوست دشمن برضای او شود دوست که هست در دست تصرفش دل دشمن و دوست
شمارهٔ ۱۷
هنگام سحور جلوه پیر خوش است در وقت نهار قوت نیم سیر خوش است چون عصر شود صحبت احباب نکوست وندر دل شب ناله شبگیر خوش است
شمارهٔ ۱۸
از سِرِّ علی که جز علی آگاه است کو نقطهیِ تحتِ باءِ بسم الله است چون نقطه کند تنزل از رتبهیِ خویش گردد الف آنکه اَوَّ…
شمارهٔ ۱۹
ای جود تو بر وجود اشیاء باعث مُلک و مَلَک از لطف قدیمت حادث حادث نبود ز خویش دارای وجود میرد همهیِ زنده و حقش وارث
شمارهٔ ۲۰
ای آنکه ز حقّی به رسالت مبعوث شد ذات قدیم از تو پیدا به حدوث تو شافع جرم بوالبشر باش که هست بر ما ز پدر گناهکاری موروث