رباعیات
از مجموعه اشعار صفی علیشاه در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
ای آنکه بهیکتائییِ خود یکتائی بر هستییِ ذات خویش بیهمتائی در پیش تو عرض حال کردن غلط است خود حاضر و خود خبیر و خود ب…
شمارهٔ ۱۲۲
روزی که نبود ساغر و صهبائی تا کی عنبی خمی مئی مینائی میبود صفی فتاده سرمست و خراب در کنج خرابات باستغنائی
شمارهٔ ۱۲۳
ای آنکه به ذات خویش فرد و اَحَدی بر حال صفی به نیکویی کن مددی پاداش بدی کسی به نیکی نکند جز تو که خدا و خالق نیک و بدی
شمارهٔ ۱۲۴
ای آنکه فروزندهیِ خورشید و مهی بر هستی ذات خود بوحدت گوهی کن سوی صفی بچشم رحمت نگهی کو راست امید عفو از هر گنهی
شمارهٔ ۱۲۵
سبحانالله بذات پاینده توئی سبحانالله بجان فراینده توئی سبحانالله زبنده زبینده خطاست سبحانالله بعفو زینده توئی
شمارهٔ ۱۲۶
الله که کافی المهمات توئی الله که سامع المناجات توئی حاجات مرا بر آر کاندر همه حال ذوالعفو و بر آرنده حاجات توئی
شمارهٔ ۱۲۷
ای آنکه به بنده بهترین دوست توئی وانکس که پناه ماسوا اوست توئی با آنکه ز مغز و پوست بیرونی و پاک هم مغز در این جهان و هم…
شمارهٔ ۱۲۸
زنهار صفی هزار زنهار صفی هرگز دل هیچکس میازار صفی تا بتوانی دلی به دست آر صفی سررشته همین است نگه دار صفی