شمارهٔ ۱۲۴

از صفی علیشاه در دیوان اشعار - رباعیات

ای آنکه فروزنده‌یِ خورشید و مهی

بر هستی ذات خود بوحدت گوهی

کن سوی صفی بچشم رحمت نگهی

کو راست امید عفو از هر گنهی

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲۳

بعدیشمارهٔ ۱۲۵

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید