رباعیات
از مجموعه اشعار صفی علیشاه در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱
ای آنکه بذات تست ذات تو دلیل بر معرفتت عقول وافهام علیل عرفان تو دل ز نور برهان تو یافت عارف بتو ورنه کی شود عقل کلیل
شمارهٔ ۱۰۲
یارب بتو عرض ناتوانی چکنم اظهار حوائج نهانی چکنم از حاجت مور و مار آگاه توئی من عرض حوائج نهانی چکنم
شمارهٔ ۱۰۳
یارب ز گناه خویش شرمنده منم بر هر چه عقوبت است زیبنده منم غفار توئی غنی توئی شاه توئی بدکار منم گدا منم بنده منم
شمارهٔ ۱۰۴
ای شیر خدا ولی حق مالک دین نور دل عارفان مه ملک یقین گامی که زدیم بر تَوَلّای تو بود در مسلک ماست حاصل فقر همین
شمارهٔ ۱۰۵
یارب تو ببخشای بناداری من بر بیکسی و فقیری و خواری من هر کس بخدا امیدش از طاعت اوست امید منست از گنهکاری من
شمارهٔ ۱۰۶
ای شیر خدا ولی حق مالک دین ای لنگر آسمان و مسمار زمین دست من مبتلای درمانده بگیر حال من بینوای بیچاره ببین
شمارهٔ ۱۰۷
یارب تو مرا بیار من مقرون کن حال و دل او بمهر من مفتون کن از خاطر او غیر مرا بیرون کن وندر دل او مهر مرا افزون کن
شمارهٔ ۱۰۸
ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو بر بنده عطا بود برازنده تو از خاک بجز گناه زیبنده نبود با خاک کن آنچه هست زیبنده تو
شمارهٔ ۱۰۹
با نیک و بد زمانه نزدیک مشو نیکی کن و در پی بد و نیک مشو در سِرِّ وجود زیرَکان بس گشتند سر رشته نیافت کس تو باریک مشو
شمارهٔ ۱۱۰
دام است جهان صفی پیدانه مرو قانع بنشین و خانه بر خانه مرو رزق تو رسد ز غیب بیمنت خلق و زخلق که عاجزند و افسانه مرو