الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

گر می خواهی که سرّ اوحی بینی دیده بگشای تا تماشا بینی من من گویم ولیک او را خواهم تو او گویی ولیک خود را بینی

سرمایهٔ عمر ابن آدم نفسی است پیرایهٔ ملک جمله عالم هوسی است کاری بکن اکنون که تو را دسترسی است در زیر زمین شاه جهاندار ب…

تا در نرسد وعده هر کار که هست سودت نکند یاری هر یار که هست تقدیر به هر قضای ناچار که هست در خواب کند هر دل بیدار که هست

چون هستی تو به نیستی آلوده است غم خوردن نیک و بد او بیهوده است هیهات که نا آمده را حاصل نیست افسوس که آنچ رفت چون نابوده…

ره رو همه در حمایت صدق خود است در راه خدا رهرو و رهبر خرد است با عُجب و غرور سخت بد باشد نیک بد نیک بود چو معترف شد که ب…

زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است چون حال تو را دید به صد چشم گریست با خویشتن آی این همه غفلت چیست گر مرد رهی بهتر …

ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند پاکیزه تر از آب زلالت کردند در حال کشیدی تو سر از رعنایی تا از سر دست پایمالت کردند

ای دل اگرت زنفس معزول کنند میلت سوی مقبلان مقبول کنند هرگه که تو قدر قرب حق نشناسی ناچار به باطلیت مشغول کنند

ای دل عمری گذاشتی در پندار وقت است که از خواب درآیی یک بار رو کشتهٔ تیغ عشق شو در غم او افسوس نباشد که بمیری مردار؟

جان در تن تو نفس شماری بیش است و این کالبد تو یادگاری بیش است گیرم که جهان به جملگی ملک تو شد ای هیچ ندیده کار و باری بی…

۲۷/۲۹