الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

در دست تکلّف چو اسیری ای دل بر طبع خودت نیست امیری ای دل جهدی بکن از سر تکلّف برخیز در پای تکلف به چه میری ای دل

زنهار دلا بکوش اگر باخبری کز دست تکلّف تو مگر جان بُبَری مادام که در بند تکلّف باشی از عمر خود و عیش جهان بی خبری

امروز درین زمانه بی یاری به در خلق وفا نماند تنهایی به چون رونق علم نیست جهل اولی تر چون قیمت عقل نیست سَودایی به

شمع دل من روی چو شمع تو بس است چون روی تو نیست شمع و شاهد هوس است با ما چو غم تو ساعتی یک نفس است در حسرت این واقعه بسیا…

گر زانک بر کس نروم روزی چند تا کاشتهٔ خود دروم روزی چند دانی غرضم از آن نشستن چه بُود تا غیبت خلق نشنوم روزی چند

بی روی توَم زخویشتن دل بگرفت وز درد توَم زمرد و زن دل بگرفت از من دل من گرفت [و از دل] من نیز از سوزش حال دل من دل بگرفت

یکباره زعقل و خردم دل بگرفت وز خیر و شر و نیک و بدم دل بگرفت احوال حدیث دیگران خود بگذار از خویشتن و حال خودم دل بگرفت

آنها که درین راه فلاحی باشند کی یار می و جفت صراحی باشند گر خلوت و عزلت از اباحت باشد پس جملهٔ انبیا مباحی باشند

این آزادی هزار جان بیش ارزد و این تنهایی ملک جهان بیش ارزد در خلوت یک زمان با خود بودن از جان و جهان این و آن بیش ارزد

ای دل تو طربناک نئی حیران باش رنج تو زدانش است و رو نادان باش خواهی که زدست دیو مردم برهی مانند پری زآدمی پنهان باش

۲۵/۲۹