الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

خود را چو دمی ز دهر خرّم یابی از عُمر نصیب خویش آن دم یابی زنهار که ضایع نکنی آن دم را باشد که چنان دمی دگر کم یابی

با ما تو هر آنچ گویی از کین گویی پیوسته مرا ملحد و بی دین گویی من خود بترم از آنچ می گویی تو انصاف بده تو را رسد کاین گو…

ای خواجه یکی کام روا کن ما را دم در کش و در کار خدا کن ما را ما راست رویم ولی تو کژ می بینی رو چارهٔ دیده کن رها کن ما ر…

یکباره برون نیامده از پی و پوست دعوی سری مکن دلا کاین نه نکوست شیخی خواهی برو مریدی می کن کان کس که مرید شد مراد همه اوس…

داری سر کارزار میدان این است پیدا کن اسرار مریدان این است ای بی کاران ار سر و کاری دارید کار این کار است و راه مردان این…

بس خون جگر که شیخ من با من خورد تا کرد مرا چنین که می بینی مرد من بد بودم شیخ مرا نیکو کرد من نیز همان کنم که او با من ک…

بر خود چو نئی به بی تباهی منکر بر ما چه شوی به بی گناهی منکر انکار و ارادتت مرا یکسان است خواهی تو مرید باش و خواهی منکر

هر شیخ که او علم ندارد در تن او نتواند مرید را پروردن این شیخی را علم و عمل می باید بی علم چه لایق است شیخی کردن

اندر ره عشق اگر تکلّف نکنی گر جان خواهد زتو توقّف نکنی گیرم که تکلّف نکنی در باقی شاید [که] تکلّف به تکلّف نکنی

تا جان خودت به دست سودا ندهی وآن را که تکلّف است ره واندهی از دست تکلّف بستان دامن خویش تا دامن جان به دست غوغا ندهی

۲۴/۲۹