الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

ای خواجه اگر تو را سعادت خویش است ایمن منشین زآنچ تو را در پیش است زاینها که تو مال و ملک می پنداری جز مرداری و مُردریگی…

ای اطلس دعوی تو را معنی بُرد فردا به قیامت این عمل خواهی بُرد شرمت بادا اگر چنین خواهی زیست ننگت بادا اگر چنین خواهی مُر…

هان تا تو ببندی به مراعاتش پشت کاو با گل نرم پرورد خار درشت هان تا نشوی غزّه به دریای کرم کاو بر لب بحر تشنه بسیار بکشت

آن نیست جهان و جان که پنداشته‌ای این است ره وصل که بگذاشته‌ای آن چشمه خورد خضر ازو آب حیات در منزل تست لیکن انباشته‌ای

گر زانک تو صاحبدل و صاحبنظری باید که به گل به چشم عبرت نگری حیف است عظیم شاهدی چون گل را در زیر لگد سپرده از بی خبری

ای دل زشراب جهل مستی تاکی وای مست شونده لاف هستی تاکی وای غرقهٔ بحر غفلت ار ابر نئی تر دامنی و هواپرستی تاکی

ای دل چو شمار کارها خواهد بود از خود به بطالتی چرایی خشنود زان پیش که سرمایه زیان بیند و سود سودی بطلب وگرنه چون رفت چه …

ای دل تو بدین حال چرایی خشنود کز عمر گذشته هیچ سود تو نبود خود را دریاب اگر نه چون مایه برفت بسیار بگویی تو که افسوس چه …

از سود و زیان خود به در نتوان بود بر مایهٔ کس زیر و زبر نتوان بود بد بودن و حال خویش نیکو دیدن آن بد باشد کز آن بتر نتوا…

گر عمر بود تو را فزون از پانصد افسانه شوی عاقبت از روی خرد باری چو فسانه می شوی ای بخرد افسانهٔ نیک شو نه افسانهٔ بد

۲۸/۲۹