الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

در عالم فقر میر و سلطان هیچ است در درویشی ملک سلیمان هیچ است گر نفس تو را به این و آن بفریبد در گوش مکن عشوهٔ آن کان هیچ…

سلطانی اصل بی گمان درویشی است سرداری بی نام و نشان درویشی است این محتشمی که مردمانش طلبند دانی که چه چیز باشد آن درویشی …

امروز بده بدان جهانی که به است بستان سبکی را به گرانی که به است ملکی که به یک نفس مشوّش گردد درویشی از آن ملک ندانی که ب…

گفتی عالم به پای درویشان است عالم همه از برای درویشان است زنهار مخوان تو هر گدا را درویش سلطان جهان گدای درویشان است

سرمایهٔ ملک جاودان درویشی است درویش تن است و جان آن درویشی است افلاس و گدایی نبود درویشی پرداختن دل زجهان درویشی است

مقبل بود آنک آشنای دَرِ اوست مُدبِر باشی گرت نه رای دَرِ اوست گر درویشی گدایی از سلطان چیست آن سلطانان همه گدای دَرِ اوس…

آن نقطه که در فقر نهان آوردند از بهر بسی زنده دلان آوردند دیوان صفا که پنج نوبت می زد افسوس که قومی به زیان آوردند

عالم همه سر به سر گدایان دارند محنت همه خویشتن نمایان دارند اندر عالم به دست کس چیزی نیست ور هست همین برهنه پایان دارند

شاهان جهان چاکر درویشانند عالم همه خاک در درویشانند معصومانی که ساکنان قدسند با این همه اجرا خور درویشانند

اندر ره فقر دیده نادیده کنند هرچ آن نه حدیث اوست نشنیده کنند خاک در او باش که شاهان جهان خاک در تو چو سرمه در دیده کنند

۱۷/۲۹