الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

بادی که زکوی فقر گرد انگیزد بر آتش کبر آب تواضع ریزد حقّا که هزار تاج کسری ارزد گردی که زپای این گدایان خیزد

درویش کسی بود که در خود نگرد خود را ز جهان نفس بیرون شمرد دنیاش نباشد غم عقبی نخورد آن است رونده کاین چنین ره سپرد

گر شهوت توسن تو رام تو شود در خطّهٔ جان خطبه به نام تو شود ور زانک تو در فقر به غایت برسی سلطان همه جهان غلام تو شود

درویش که اسرار نهان می‌بخشد هردم ملکی به رایگان می‌بخشد درویش کسی نیست که نان می‌خواهد درویش کسی بود که جان می‌بخشد

درویش زخودپرستی آزاد بود ظاهر چو خراب و باطن آباد بود او را که زلطف ایزدی داد بود از ردّ و قبول خلق آزاد بود

هر دل که درو دُرّ معانی بندد ایذای چنین طایفه را نپسندد این گریهٔ صوفیان ندانی از چیست در ماتم آن کس که برایشان خندد

درویش به غم همیشه خرّم باشد اندر ره فقر زخم مرهم باشد گر درویشی تو بابلا خوش می باش کس جای حدیث عافیت کم باشد

میل دل ما جز به فقیری نبود خرسند به میر جز اسیری نبود از صدق اثری در دل شخصی دیدم ورنه دل ما منزل میری نبود

دانی چه بود جان و جهانِ درویش دانی چه بود امن و امانِ درویش آن ملک که بی امان و بی خصم بود دانی که کدام باشد آنِ درویش

دستِ دل ما هر چه تهی تر خوش تر و آزادی دل زهرچه خوش تر خوش تر عیش خوش مفلسانه یک چشم زدن از مملکت هزار قیصر خوش تر

۱۸/۲۹