رباعیات

از مجموعه اشعار خواجوی کرمانی در دیوان اشعار - بدایع الجمال

دسته‌بندی

۱۱۷

شعر

فهرست اشعار

چون سوز غم تو از جهان برخیزد از هستی ما نام و نشان برخیزد بر خاک سر کوی تو رفتیم به باد تا خود چه غبار ازین میان برخیزد

چشمم که ز خون، رخم منقش بیند در خواب اگر آن دو زلف سرکش بیند عیبی نبود چرا که شب‌های دراز مخمور، همه خواب مشوش بیند

مقبول تو عمر جاودانی یابد محزون تو ملک شادمانی یابد بر کشتهٔ تیغ عشق اگر بر گذری از رهگذر تو زندگانی یابد

چون عکس تو بر جهان جان می‌افتد شمع دل من در لمعان می‌افتد چون از بدنم دقیقه‌ای می‌گوید مویت به فضولی به میان می‌افتد

در چشم رخت مهِ فلک میل کشید بر روی زمین دیدهٔ من نیل کشید تقریر پریشانی زلفت چه کنم؟ کآن همچو شب هجر به تطویل کشید

آنکش غم عشق دل‌نوازی نکند باید که حدیث عشق‌بازی نکند زآن روی زبان شمع برند به گاز تا بار دگر زبان درازی نکند

ماهی که نبات از شکر آورد پدید شام شبگون از سحر آورد پدید رویی که ز پسته‌اش دلم پر خون بود عناب ز بادام تر آورد پدید

چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد بس فتنه که در عالم بالا افتد بینی تن من در آب سرچشمهٔ چشم چون موی که در میان دریا افتد

از لوح غمت نام و نشانم نرود وآب رخت از چشم و روانم نرود تا بادهٔ چون زنگ نریزم در جام زنگ غم از آئینهٔ جانم نرود

گر خلد برین در نظرم خواهد بود گلزار رخت مصوّرم خواهد بود ور روی به محراب کنم در دم صبح ابروی تو در برابرم خواهد بود

۶/۱۲