غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۱۱
بسکه تلخی چشانده هجرانم مزه گردانده شیرهٔ جانم ریخت دردت چو غنچهٔ لاله یک بغل داغ در گریبانم
شمارهٔ ۹۱۲
فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم کدوی باده بر خود بند تا خود را نسازی گم گره از رشتهٔ تقدیر نگشاید اگر جویا سراسر پنجه…
شمارهٔ ۹۱۳
شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم چکد از دیده ام سیاره چون مژگان بیفشارم سرم چون جاده باشد در کنار دامن منزل اگر پا …
شمارهٔ ۹۱۴
عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام نی به ناخن می کند شیر ژیان را بیشه ام من که از طفلی نمک پروردهٔ درد توام همچو سرو آه …
شمارهٔ ۹۱۵
دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم پابند حلقه حلقهٔ گیسو گذاشتیم چون غنچه گوئیا سرو زانوی ما یکیست سر در غم تو بسکه به زانو گ…
شمارهٔ ۹۱۶
نمک پروردهٔ لعلت تکلم گریبان چاک دندانت تبسم ترا با چشم مخموری که داری نگهدارد خدا از چشم مردم تو خود را غیر میدانی وگرن…
شمارهٔ ۹۱۷
بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم پیچ و تاب زلف با موی کمر می خواستیم تا زبان شکوهٔ بیداد را سامان دهیم غنچه آسا یک بغ…
شمارهٔ ۹۱۸
تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق بال و پر از شعله مانند شرر می خواستیم شوخ چشمی را ز حد برداشت شمع بزم یار ما چراغ خلوت…
شمارهٔ ۹۱۹
گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم شبنم آسا همه تن دیده به دیدن رفتم همچو آن شمع که در رهگذر باد بود بسکه بگریستم از غم به چک…
شمارهٔ ۹۲۰
چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم بیخود شدهٔ ساغر سر جوش نگاهم باز آی که چون شمع بود تا به سحر باز در راه تو بر ششجهت آغوش …