رباعیات

از مجموعه اشعار جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۲۲

شعر

فهرست اشعار

آن ماه که آفتاب نامست رخش وندر ره عقل و هوش دامست رخش دیدم رخ اوی و عکس خورشید در آب معلوم نمیشد که کدامست رخش

نادیده هنوز آن رخ غم پردازش بر بود دلم زلف کمند اندازش پس با که بگویم که دل من که ربود یاری که چو بینم نشناسم بازش؟

یک بوسه زلعل خویش کم گیر و ببخش زنهار روا مدار تقصیر و ببخش جان پیش کشیده ام نه از بهر بها این هدیه آن عطاست بپذیر و ببخ…

گفتم که بزلف در کجا دارم دل بنمای بمن تا بتو بسپارم دل بگشای سر زلف و نگه کن تا من چون از سر زلف تو برون آرم دل

در هجر تو گفتم که ز جان میترسم وصل آمد و من هم آنچنان میترسم دی خود ز زبان دشمنان ترسیدم امروز ز چشم دوستان میترسم

در فرقت تو دلی پر از خون دارم وز دیده بچهره بر دو جیحون دارم دردی ز حد قیاس بیرون دارم این عشق بدین صفت نهان چون دارم

دلخسته آنزلف چو چوگان توام سرگشته آن کوی زنخدان توام بر من دل تو نرم نخواهد گشتن من بنده آن دل چو سندان توام

بر آتش غم فتاده چون زلف توام سر خیره بباد داده چون زلف توام با آنکه ز خط برون نهادستی پای سر بر خط تو نهاده چون زلف توام

در عشق تو تیره حال چون خال توأم وز پشت خمیده زلف چون دال توام باریک و دو تا نگون و نالان و ضعیف در پای تو افتاده چو خلخا…

بی دیدن دوست دیدگانرا چکنم بی جان جهان جان و جهان را چکنم جانم ز برای وصل او می بایست چون نیست امید وصل جانرا چکنم

۸/۱۳