رباعیات

از مجموعه اشعار جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۲۲

شعر

فهرست اشعار

افسوس که شد جوانی و چیز نماند وان قوت رای و عقل و تمییز نماند آهی زدمی ز درد گه گاه و کنون غم راه نفس ببست و آن نیز نمان…

تا کی ز توام جفای دلسوز رسد چند از تو بجان تیر جگر دوز رسد آن دل که تو داشتی بدان کس دادم کش چونتو هزار بنده امروز رسد

نه با تو مرا خلوت و جام می بود نه با تو مرا عشرت و نای و نی بود تا کی گوئی وصل نباشد همه روز گو خود بکجا با که که دیده ک…

تا طره بدان روی دلارای افکند تا دل بخم زلف سمن سای افکند بر دست گرفت عشوه و سر بکشید وین کار چو زلف خویش در پای افکند

شاها بتو ایزد همه آفاق سپرد نتوان بدو ماه شهرهای تو شمرد چندانکه زمین بود همه ملک تو شد زین بس نقبی بر آسمان باید برد

زین پس دل من بمهر یکتا نشود وین عشق کهن گشته مطرا نشود آن آینه که عکس روی تو گرفت روی من ازان آینه پیدا نشود

شبهای جهان مگر بهم پیوستند و اختر همگی چو خفتگان مستند ای صبح بزن نفس، دمت بربستند؟ وی چرخ بگرد، چنبرت بشکستند؟

هر دم ز توام غمی دگر باید برد هر روز زدی غمی بتر باید برد شاید که بهایهای بر من گریند کم با تو همی عمر بسر باید برد

زاواز خوش تو عقل مدهوش شود وز دل همه درد و غم فراموش شود چون وقت سماع درج لب بگشائی مانند صدف همه تنم گوش شود

ناگاه چنین کرانه جوئی که چه بود یکباره نمود سنگ خوئی که چه بود دی آنهمه مهر کرده دوش آنهمه شرط امروز چه عذر آری و گوئی ک…

۶/۱۳