رباعیات

از مجموعه اشعار جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۲۲

شعر

فهرست اشعار

آن سنبل پست پر ز تابش نگرید وان نرگس مست نیم خوابش نگرید دی گفتمش از عشق تو خون گشت دلم گفتا نه تو و نه دل جوابش نگرید

دانی سخنت شکسته چون می‌آید یا حرف زبان تو زبون می‌آید تنگست به غایتی دهانت که ازو یک حرف به دو پاره برون می‌آید

گفتم چو خطت برنگ موی تو شود او آفت این روی نکوی تو شود در خاطرم از خط تو این خود نگذشت گو هم مدد جمال روی تو شود

خط تو گرش کسی بخط میخواند او خود نه خطست او غلط میخواند در آینه روی تو زلفت پیداست وان عکس دوزلفست و بخط میخواند

گفتم می خوشگوار پیش آور زود گفتا شب آدینه نخواهی آسود گفتم که نه گل سال دگر بار آرد وآدینه به هر هفته یکی خواهد بود

گفتم سخنی با تو و بد گفتم بد تالاجرم از تو گشت یک دردم صد جانا بسرت آن نکنی کز تو سزد انگار که آن حدیث نشنودی خود

زلفی که بر او بند و گره باشد صد محتاج گره زدن چرا باشد خود از عشوه دل سوخته من بستد در زلف نهان کرد و گره بر وی زد

کار تو همه سرکشی و ناز بود وین کبر زوال حسنش انباز بود در زلف نظر کن و بتحقیق بدان در پای آید هر که سرافراز بود

هجران تو از دو چشم من خواب ببرد بی آب دو چشمت از رخم آب ببرد چندان بگریستم من از فرقت تو کز آب دو چشمم مژه سیلاب ببرد

گفتم که مرا چشم تو می پست کند گو جور کند بر من و پیوست کند لعل تو ز روی عذر میگفت مرا مستست، کسی شکایت از مست کند؟

۴/۱۳