غزلیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱٬۴۱۲

شعر

فهرست اشعار

تا دل سرگشته‌ام چون زلف او سودا گرفت از بر من رفت جان و در دو زلفش جا گرفت من که شیدایی آن زلف سیاه سرکشم دامنت را گر بگ…

ز آتش بیداد که بالا گرفت شعلهٔ آن در دل خارا گرفت زآنکه دل سنگ به حالم بسوخت آتش جور تو که در ما گرفت زآنکه همه کار جهان…

از سر زلفش دلم سودا گرفت وز دو لعلش آتشی در ما گرفت قامت آن سرو آزاد از چه روی سایهٔ لطف از سر ما واگرفت چون بدیدم قامتش…

دو دیده از رخ چون آفتاب آب گرفت ترا چو بخت من ای دوست از چه خواب گرفت چرا تو روی خود از چشم ما بپوشانی که دیده و که شنید…

دستم ز غمت نگار بگرفت از دیده و ره گذار بگرفت مهجور دو دیدهٔ جهان بین بی دیدن تو غبار بگرفت مهر رخ تو در این دل من ای دی…

از بوی گلم دماغ بگرفت زان روی دلم به باغ بگرفت خشکست دماغ من ز سودا بی یار ز باغ و راغ بگرفت در ظلمت هجرتم گرفتار وصل تو…

دلم برفت و سر دست آن نگار گرفت قرار در سر آن زلف بی قرار گرفت به چین زلف تو پیچید و در خطا افتاد وطن کنون دل مسکین در آن…

فریاد کان نگار دل از مهر برگرفت جور و جفا به حال دل ما ز سر گرفت ترک وفا و مهر و محبت بکرد و باز یارم برفت بر من و یاری …

بیا که مملکت دیده‌ام خیال گرفت ز صحبت شب هجران مرا ملال گرفت از آن دو چشم جهان خیره گشت از رویت که آفتاب جهان نور از آن …

آیینهٔ جمال تو از آه من گرفت یا ناله‌های زار سحرگاه من گرفت ماهم جواب داد که معهود در جهان اینست بی راه دلت ماه من گرفت …

۳۷/۱۴۲