غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۰۱
لطف جان بخش تو امّید گنهکاران است هرکه رایش بجز این نیست گنهکار آنست ای گنهکارِ گنه کرده مکن انکاری تکیه بر لطف خدا کن ک…
شمارهٔ ۲۰۲
تو را قامت چو سرو بوستانست چو رویت کی گلی در گلستانست ز شوق آن رخ همچون گل تو ز دستانها به بستانها فغانست ز زلفین تو خرس…
شمارهٔ ۲۰۳
بتی کاو بس عجب شیرین زبانست دل از من بستد و در بند جانست نگاری کاو به رخ ماهی تمامست مهی کاو بر سر سرو روانست ربود از من…
شمارهٔ ۲۰۴
بنای خاطر ما از غم تو ویرانست ز سوز عشق رخت آتشیم در جانست اگر ز من طلبد جان از او دریغم نیست هزار جان عزیزم فدای جانانس…
شمارهٔ ۲۰۵
اوصاف جمال تو مرا ورد زبانست یاد لب جان پرور تو مونس جانست خون جگر سوختهام در غم هجران بی روی تو از دیدهٔ غمدیده روانست…
شمارهٔ ۲۰۶
دیگر دلم از دست تو فریاد زنانست دل بردی و بیچاره کنون در غم جانست دل بردی و جان در صدف هجر نهادی مشکل که تو را میل به سو…
شمارهٔ ۲۰۷
گفتم به چمن قامت آن سرو روانست گفتا که روانش نتوان گفت که جانست زنهار مپندار که در شدّت هجران یک لحظه مرا بی رخ تو صبر و…
شمارهٔ ۲۰۸
دیدهام در رخ جان پرور تو حیرانست زآنکه حسن رخت امروز دو صد چندانست خستهٔ روز فراقت شدهام مسکین من که بیا لعل شکرخای تو…
شمارهٔ ۲۰۹
در وقت خزان بین که چه خوش رنگِ رزانست گویی به چمن کارگه رنگرزانست گویند که از باد خزان رنگ برآورد نی آنکه رز آورد یقین ر…
شمارهٔ ۲۱۰
چو زلف دوست دلم دایماً پریشانست دو دیده از غم هجرانش گوهر افشانست هنوز نرگس مستش میان خواب و خمار لبش به کام دل شاد باده…