غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۸۱
روی تو رایت قمر بشکست لب چون قند تو شکر بشکست ماه رویت چو بدر گشت تمام روشنایی روی خَور بشکست دُرّ دندان و حُقّه دهنت در…
شمارهٔ ۱۸۲
صبا با یار ما گو کایت چه ننگست چرا بی موجبی با ما به جنگست ببردی نام و ننگم ای دل و دین دل ما را چه جای نام و ننگست به خ…
شمارهٔ ۱۸۳
نگارینا تو را با ما اگر صلحست و گر جنگست نمیدانم دل سختت ز پولادست یا سنگست بیا کاندر غم هجران به جان آمد دل تنگم فضای …
شمارهٔ ۱۸۴
از صبا زلف تو ای دوست پریشان حالست تا پریشانی آن حسن و رُخَت در خالست روی بنمای که در هجر تو از خون جگر دامن جان منِ دلش…
شمارهٔ ۱۸۵
چه شبست یارب امشب که خروس صبح لالست که مرا ز درد هجرانش ز جان خود ملالست دل از انتظار صبحم بگرفت در شب تار مگر اختر سعاد…
شمارهٔ ۱۸۶
کارم بشد از دست ندانم که چه حالست باری دلم از هجر تو در عین ملالست گفتم که شبی زلف تو گیرم خردم گفت باز این چه پریشانی و…
شمارهٔ ۱۸۷
مهر از آن دلبر گسستن مشکلست با غم هجرش نشستن مشکلست ای مسلمانان به قول دشمنان دوستان را دل شکستن مشکلست با وصال روی چون …
شمارهٔ ۱۸۸
ترک وصل یار گفتن مشکلست درد عشقش را نهفتن مشکلست سهل باشد پیش ما جور رقیب از سر کوی تو رفتن مشکلست دولت وصل تو را نایافت…
شمارهٔ ۱۸۹
پیش رخسار چو خورشید تو مردن سهلست جان شیرین به لب دوست سپردن سهلست دل ببردی ز من خسته و دادی بر باد دل درویش نگه دار که …
شمارهٔ ۱۹۰
از وصل مرا جهان به کامست آن آهوی وحشیم به دامست وین توسن روزگار خودکام شکرست به زیر پا که رامست ای دل تو عنان خود نگه دا…