غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۶۱
سهی سرو مرا بالا بلندست رُخش چون آتش و لبها چو قندست رُخش چون آتش است و لب پر از قند بر آن آتش دل و جانها سپندست در آن ز…
شمارهٔ ۱۶۲
که آن لعل لب نوشین گزیدهست که مهرت را به جان و دل خریدهست کند منع من مسکین بی دل کسی کان روی مهوش را ندیدهست بشد عمری…
شمارهٔ ۱۶۳
عیدیست مبارک که کس آن عید ندیدهست وز باد صبا هیچ کس آن بو نشنیدهست در گوش دل آمد سحر از هاتف غیبم کین عید به بخت شه شه…
شمارهٔ ۱۶۴
بیا که بی رخ خوبت مرا به دل بارست ببین که دیده ز هجر رخ تو خون بارست بخور ز لطف غم حال ما که بد نبود اگرچه در دو جهانت چ…
شمارهٔ ۱۶۵
جهانی سر به سر چون نوبهارست به باغستان جان گلها به بارست زمین همچون زمرّد سبز گشته همه صحرا ز گل نقش و نگارست همه بستان …
شمارهٔ ۱۶۶
شراب هجر تو بسیار خوردم هنوز از مستیم در سر خمارست به وصلم یک زمان بنواز یارا که ما را با غم عشق تو کارست مکن زین بیش بر…
شمارهٔ ۱۶۷
چو زلف تو جهان بس بی قرارست نپنداری که با کس پایدارست دو زلف سرکش رعنات با ما چرا آشفته همچون روزگارست نیفتادهست در دست…
شمارهٔ ۱۶۸
نمیدانم دلم باری به درد او گرفتارست ستم بر جان غمگینم همه زان شوخ عیارست قد امید من دایم چو ابرویت خمی دارد دل پر درد م…
شمارهٔ ۱۶۹
دلم وصال تو را از جهان طلب کارست چرا که در غم هجران به کام اغیارست دو دیدهٔ دل خود را به هم نیارم زد که از فراق رخت تا ب…
شمارهٔ ۱۷۰
از زلف خودم بویی بر دست صبا بفرست کشتی به جفا ما را بویی ز وفا بفرست چون روز و شبم ساکن در کوی غمت جانا از کوی وصال خود …