غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۳۱
چرا جانا به دردم شاد باشی چرا راضی بدین بیداد باشی نگارا چون ز جانت بنده گشتم چو سرو از ما چرا آزاد باشی بنفشهوار در پا…
شمارهٔ ۱۳۳۲
دلا تو تا به غم عشق در جهان باشی میان خلق جهان بی سخن چو جان باشی چو نرگسم شده بیمار تا به کی با ما چو سوسن ای بت مهروی …
شمارهٔ ۱۳۳۳
دلا تا کی چنین سرگشته باشی به تیغ روز هجران خسته باشی ز بار هجر آن دلدار تا کی چو زلف دلبران بشکسته باشی سرانگشتان دلبند…
شمارهٔ ۱۳۳۴
دلا تا کی چنین دیوانه باشی ز خویش و آشنا بیگانه باشی به پیش شمع روی ماهرویان در آتش زار چون پروانه باشی زده در زلف خوبان…
شمارهٔ ۱۳۳۵
ز جانم تو را بنده در بندگی ز تو یافت جان جهان زندگی ببخشای بر من که بر آستان نهادم سر طاعت و بندگی همه فانی و باقیی چون …
شمارهٔ ۱۳۳۶
ماییم و غم عشقت و خوابی و خیالی وز ماه رخت گشته تنم همچو هلالی با محنت هجر تو شب و روز قرینم تا با تو کجا دست دهد روز وص…
شمارهٔ ۱۳۳۷
دلا تا کی به درد عشق نالی مگر در باغ با بلبل همالی به بستان صبحدم بر روی چون گل بنال ای دل چو عاشق بر جمالی به رویت سخت …
شمارهٔ ۱۳۳۸
در دیدهام نیامد جز روی تو خیالی جز قامتش نیامد در چشم ما نهالی هجران به جانم آورد بر حال من ببخشای جانم به طاقت آمد در …
شمارهٔ ۱۳۳۹
مرا خود نباشد به عالم دلی کزو باشدم یک زمان حاصلی بسی در سرابوستان گل بُوَد ولی همچو من کی بوَد بلبلی دل آزاری خلق ازین …
شمارهٔ ۱۳۴۰
من ندیدم به جهان همچو دو زلفت شامی کیست آنکس که بدید از لب لعلت کامی بر من و حال دلم هیچ ترحّم نکنی کز فراق رخت ای دوست …