غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱۱
که را طاقت بود بر درد دوری که یارد کرد در آتش صبوری تویی نزدیکتر بر من ز جانم ز جان هرگز کسی جستهست دوری تنم را قوّتی و…
شمارهٔ ۱۳۱۲
فدای جان منست آن نگار چون حوری بگو چگونه توان کرد از رخش دوری به جان رسید دل من ز درد روز فراق از آنکه هست دلم را دوای م…
شمارهٔ ۱۳۱۳
دل بردهای از دست من ای کان لطف و دلبری بردی جفا از حد بگو تا چند خون دل خوری؟ ای ماه و ای پروین من و ای دنیی و ای دین م…
شمارهٔ ۱۳۱۴
سهی سروا چرا با ما نسازی به خون ما بگو تا چند بازی نیاز عاشقان بشنو خدا را که بازی نیست کار عشقبازی بنازم پیش قدّت ای دل…
شمارهٔ ۱۳۱۵
بس دولت فیروزست در پای تو سربازی گر دست دهد ما را به زین نبود بازی گر کشته شوم جانا بر خاک درت شاید باشد به غلط روزی بر …
شمارهٔ ۱۳۱۶
تو تا کی با من مسکین نسازی به زاری در غم هجرم گدازی من از غم گر نسوزم پس چه سازم تو با من گر نسازی با که سازی نیاز من نم…
شمارهٔ ۱۳۱۷
تا کی ز سر زلف تو ما را ننوازی در بوته عشقم چو زر و سیم گدازی ای باد برو حال دل خسته هجران بر دوست بده عرضه که تو محرم ر…
شمارهٔ ۱۳۱۸
وقت آنست که بر ما نظری اندازی بیش از اینم به سر بوتهٔ غم نگدازی تو چو خورشید جهانی و منم ذرّه صفت چه شود گر نظر مهر به م…
شمارهٔ ۱۳۱۹
دلا تو با من مسکین چرا نمیسازی مگر به خون من مستمند مینازی ایا نسیم صبا گر به دوست برگذری سلام من برسانی که محرم رازی …
شمارهٔ ۱۳۲۰
چرا تو درد دلم را دوا نمیسازی نظر به عین عنایت بما نیندازی صبا به زلف نگارم اگر رسی زنهار مباز با سر زلفش مکن تو جانباز…