غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۰۱
چه خوش بادیست باد نوبهاری مگر کز زلف آن سیمین نگاری که جانم تازه گشت از بوی زلفش دماغم پر شد از مشک تتاری سهی سروا بگستر…
شمارهٔ ۱۳۰۲
که دارد در دو عالم چون تو یاری به قد سرو سهی رخ چون نگاری وفا در دل نداری یک سر موی به میدان جفا چابک سواری دلم فرسود در…
شمارهٔ ۱۳۰۳
که را باشد به عالم چون تو یاری بتی خوش بوی خوش رو چون نگاری به میدان ملاحت دیدهٔ من ندیده مثل او چابک سواری ز عشقت همچو …
شمارهٔ ۱۳۰۴
حاشلله که مرا جز تو بوَد دلداری یا دلم غیر غم عشق گزیند یاری غم حال من بی دل بخور امروز که نیست به جهانم بجز از عشق رخت…
شمارهٔ ۱۳۰۵
به دردی دل گرفتارست باری که درمان نیستش جز وصل یاری طبیبانم دوا گفتند از آن لب که هست او نازنینی گلعذاری مگر درد دلم زان…
شمارهٔ ۱۳۰۶
نیست یاری به جهان مثل تو کس دلداری چابکی سروقدی سیم بری عیّاری خلق گویند که بدخوست برو ترکش کن چون توانم که کنم ترک چنان…
شمارهٔ ۱۳۰۷
به امیدی که برآید مه رویت سحری یا بیابم ز نسیم سر زلفت خبری همه شب شمع صفت در غم رویت تا روز میکنم گریه که از صبح بیابم…
شمارهٔ ۱۳۰۸
چه باشد ار به من خسته دل کنی نظری و یا بپرسی از حال زار من خبری چو خاک بر سر راهت فتادهام چه عجب اگر تو بر سر خاک رهی ک…
شمارهٔ ۱۳۰۹
چه شود گر فکند بر من مسکین نظری یا بپرسد ز دل سوخته خرمن خبری روز من تیره شد از جور فراقت صنما شب هجر تو همانا که ندارد …
شمارهٔ ۱۳۱۰
الهی تو بگشا به لطفت دری که منّت نمیخواهم از دیگری اگرچه ره راست کج رفتهام نماید به ما هم رهی رهبری اگر بر سرِ ماست او…