غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۸۱
گلبن وصل ز باغ دل ما برکندی آتشی از لب لعلت به جهان افکندی گل به باغست و چمن خرّم و وقت طربست ما چنین بی دل و بی یار مگر…
شمارهٔ ۱۲۸۲
چه جرم رفت که یکباره مهر ببریدی چه اوفتاد که از ما عنان بپیچیدی به قول و عهد تو دیگر که اعتماد کند که هر سخن که بگفتی از…
شمارهٔ ۱۲۸۳
گر شبی روی چو ماه تو دو چشمم دیدی کی چنین شیفته در گرد جهان گردیدی دل من گر قد چون سرو تو دیدی در باغ درد از آن قامت و ب…
شمارهٔ ۱۲۸۴
به حکم آنکه مرا نیست در جهان یاری ز خویشتن بترم نیست در نظر باری مرا نه دل نه دلارام و نه رفیق و نه یار غمم بسیست ولی نی…
شمارهٔ ۱۲۸۵
مگر با ما سر یاری نداری بگو تا کی کشم این بردباری ز من دل بستدی کردی مرا خوار چنین باشد نگارا شرط یاری عزیز من عزیزم داش…
شمارهٔ ۱۲۸۶
ای که ز دولت و اقبال تو برخورداری برخور از عمر و جوانی که تو در خور داری چون دلت میدهد ای سنگدل عهد شکن بی خطایی که ازی…
شمارهٔ ۱۲۸۷
صبا اگر به سر کوی او گذر داری بگو چه از بت رعنای من خبر داری به سالها نفسی یاد ما کند یا نی تو حال زار دل عاشقان ز بر دا…
شمارهٔ ۱۲۸۸
دلم ز دست ببردی و جان به سر باری بگو که با من بیچاره خود چه سر داری نه کامم از لب لعلت روا کنی شبکی نه یک زمان غمم از دل…
شمارهٔ ۱۲۸۹
بگو تا کی دلم را تنگ داری جهانی را تو با نیرنگ داری نداری رحمتی بر حال زارم دلی بس سخت همچون سنگ داری مرا صلحست با روی ت…
شمارهٔ ۱۲۹۰
چرا بی جرم با ما جنگ داری همه سوی جفا آهنگ داری نگویی کز چه رو ای دوست جانا چو گل یک هفته بو و رنگ داری دل ما با دهان تس…