غزلیات
از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۷۱
دردا که نیست روز غمت را نهایتی تا کی نباشدت سوی یاران عنایتی تا چند بر دل من مسکین ستم کنی باشد جفا و جور تو را نیز غایت…
شمارهٔ ۱۲۷۲
به رخ چون ماه تابانی به قد چون سرو آزادی چنین نبود بنی آدم یقینم کز پری زادی تویی آزاد سرو ما به جوی خلد بَررسته شدیم از…
شمارهٔ ۱۲۷۳
ز کوی دوست آمد شاد بادی ولی از ما نکرد او باز یادی نگشتم شادمان از وصل و هر دم مرا بر دل ز غم باری نهادی به شاگردی وصلش …
شمارهٔ ۱۲۷۴
دلا در عشقبازی نیک مردی چرا از غم چنین با آه و دردی مگر هجران تو را از پا درآورد که با چشم پر آب و روی زردی نه شرطی کرده…
شمارهٔ ۱۲۷۵
گر مرا با درد عشقت چاره بودی خوش بدی ور شب وصل بتان همواره بودی خوش بدی دستگیرم گر بدی وصل رخت در پیش ما گر شب هجران تو …
شمارهٔ ۱۲۷۶
یک شب به لطف از در ما درنیامدی چون سرو راستی تو ز در برنیامدی گفتم به دیده کز رخ خوبش نظر بدوز ای دیده عاقبت تو به دل در…
شمارهٔ ۱۲۷۷
تا کی ای دیده دل اندر رخ جانان بندی مدّتی با غم زلف مهی اندر بندی بس جفا میرود اندر غم هجران بر من تا کی ای جان ستم و ج…
شمارهٔ ۱۲۷۸
گهی بزم طرب را ساختندی گهی نرد هوس را باختندی به خلوتگاه خاص و مجلس انس همی جام طرب پرداختندی کُمیت و خنگِ فرصت را به شا…
شمارهٔ ۱۲۷۹
دلا خود را به مهرویی چه بندی مرا حیران و سرگردان پسندی چنین زار و نزارم در فراقش بگو تا کی به عشقش کار بندی یقین تو بار …
شمارهٔ ۱۲۸۰
بگو چگونه دهم شرح آرزومندی که گر بیان کنمت حال خویش نپسندی چه باشد ار نظری سوی ما کنی ز کرم ز بندگان گنه آید ز تو خداوند…