رباعیات

از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۲۹

شعر

فهرست اشعار

گفتند که از برگ گلش خار دمید وان حسن که دیده ئی بانجام رسید گفتم که رخش چو نوبهارست بحسن کس نزهت نوبهار بی سبزه ندید

در ابر فنا ماه چگل پنهان شد در پرده غم شادی دل پنهان شد از عین کمال بلبل گلشن جود در موسم گل بزیر گل پنهان شد

هر فتنه که بر سرم کنون می‌آید از فعل بد باده برون می‌آید هان ای دل آشفته دگر ننشینی با دختر رز که بوی خون می‌آید

گفت آنکه مرا دید ز طاعات بعید کاندیشه نمیکنی تو از وعد و وعید گفتم که ز بهر من در استغفارند آنها که شدند حامل عرش مجید

ملهم چو نعیم این جهان فانی دید بفروخت جهان را و بدان فقر خرید با هر که در افتاد بدعوی داری هر روسپیی بدید صد بار درید

هر کس که نصیحت بر او خوار بود وانکو ببدی خود گرفتار بود پندش مده ار چند بود فرزندت یاری مکنش ورچه ترا یار بود

هر کو در جود و مکرمت بسته بود جز خار مدانش ار چه گلدسته بود هیزم بود آنشاخ که بر می نهد ورچه ز درخت بارور رسته بود

شادانکه دلش بغور کاری بیناد وین قاعده غیر بختیاری ننهاد بر گلبن آرزو چو نشکفت گلی تا در پی آن زمانه خاری ننهاد

دانی بچه ماند ای بت حور نژاد خالی که میانه دو ابروت فتاد گوئی که مگر کاتب تقدیر ز مشک بر ماه دو نون کشید و یکنقطه نهاد

گفتم بتو هیچ آگهی میاید زین درد که بر دل رهی میآید خندید و بطعنه گفت خوش باش فلان کز رنگ توام بوی بهی میاید

۳۱/۶۳