رباعیات
از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۸۱
شاها ز منت گرچه نمیآید یاد روزی کرمت هم دهدم آخر یاد تا عالم فانی بود از آتش و آب وز خاک وز باد دولتت باقی باد
شمارهٔ ۲۸۲
گردون نفسی بکار من دور نکرد یکدم نگذشت تا دو صد جور نکرد ان سعی که در هلاک من کرد بظلم حقا که اسد بکشتن ثور نکرد
شمارهٔ ۲۸۳
گر دلبر ما غمخور ما خواهد بود درد دل ما عین دوا خواهد بود جانان بعیادت ار قدم رنجه کند بیماری ما به ز شفا خواهد بود
شمارهٔ ۲۸۴
گر دوست بکام در کنارم باشد با نیک و بد جهان چکارم باشد در عشق وی آبروی من هیچ نماند ور ماند ز چشم اشکبارم باشد
شمارهٔ ۲۸۵
عاقل سخن ار چه پیش محرم گوید باید همه نیک گوید و کم گوید و اندر پس هیچکس نگوید بد از انک دیوار سخن هم شنود هم گوید
شمارهٔ ۲۸۶
مردم نکند روزی خود بیش بجهد وز غایت خود کس نرود پیش بجهد کاریکه در آن بسعی تو حاجت نیست زنهار مینداز در آن خویش بجهد
شمارهٔ ۲۸۷
هر چند که فرزند بسامان باشد دردیست که بی مایه درمان باشد از زیستنش رنج فراوان باشد وز مردن او خرابی جان باشد
شمارهٔ ۲۸۸
ما را فلک از دوست اگر دور افکند ور همچو بنات نعشمان ز هم بپراکند صد شکر که بر رغم فلک بار دگر گشتیم بهم چو عقد پروین پیو…
شمارهٔ ۲۸۹
هر کو بجهان بجز خوشی نگزیند باید که دمی بی صنمی ننشیند دانم که ز دیده بهگزینتر نبود او نیز جهان بمردمی میبیند
شمارهٔ ۲۹۰
وقتیکه یلان برند بر کنده حسد وازاد بدل بر نهد از بنده حسد حقا که پسندیده بود نزد خرد بر دولت مرده گر برد زنده حسد