رباعیات
از مجموعه اشعار ابن یمین فریومدی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۷۱
خصمت که عناد با تو آغاز کند چون کوف بود که قصد شهباز کند آندم که بلندی طلبد دانی چیست مورست که جان در سر پرواز کند
شمارهٔ ۲۷۲
خوشتر ز لب آن بت چین نوش که دید نازکتر از انحلقه آن گوش که دید پوشد کله اطلس و خوبش آید زیباتر از آن ماه کله پوش که دید
شمارهٔ ۲۷۳
دل خون شد و فریادرسی راست نکرد خوشتر ز غمت همنفسی راست نکرد انزلف تو بر فرق سر ایمشک تتار فرقیست که جز شانه کسی راست نکر…
شمارهٔ ۲۷۴
در هجر تو از من اثر وعین نماند کی وصل تو بینم چو مرا عین نماند زین بیش ببود عین ما را دمعی اکنون ز غم تو دمع را عین نمان…
شمارهٔ ۲۷۵
در حال که جانان برم آید برود و اندر پی آن رخ نماید برود زان گریه کنم چو ابر کانماه چو برق حالی که نقاب وا گشاید برود
شمارهٔ ۲۷۶
دلبر شب دوش چون ز رخ پرده گشود مه کرد طلوع و نور بر نور فزود ماهش برهی نمود تا حاضر بود چون ماه برفت او برهی ماه نمود
شمارهٔ ۲۷۷
دلبر بجفا ممتحنم میدارد آزرده دل و خسته تنم میدارد بیخویشتنی من بگویم کز چیست زانست که بیخویشتنم میدارد
شمارهٔ ۲۷۸
روشن شود آنرا که هدایت باشد کین دور وجود بینهایت باشد در دایره هر نقطه که غایت گیری شاید که همان نقطه بدایت باشد
شمارهٔ ۲۷۹
پندم بشنو که هر که این پند شنود شد حاصل عمر او بگیتی همه سود هم زنگ غم از آینه دل بزدود هم گوی مراد از همه اقران بربود
شمارهٔ ۲۸۰
ز اندیشه هر چه وصف مالی دارد دل ابن یمین همیشه خالی دارد خود رفت هر آنچه رفت و نا امده است خرم دل انکه ذوق و حالی دارد