ارمغان بهار
از مجموعه اشعار ملک‌الشعرا بهار در منظومه‌ها
فهرست اشعار
فقرۀ ۷۹
خوش بهر دین‌دوست باش که اهرو (اشو مقدس) باشی ز دین دوستی آسمانی شوی ز داد و دهش جاودانی شوی
فقرۀ ۸۰
روان پرسیدار (با وجدان و روحانی) باش که بهشتی بوی. روانت چو بردارد از بد خروش خروش روان را ز دلدار گوش نگه دار جان را …
فقرۀ ۸۱
دادار باش که گروزمانی (ملکوتی) شوی. ز داد و دهش جاودانی شوی جز این گر کنی زود فانی شوی
فقرۀ ۸۲
زن کسان مفریب، چه به روان گناه گران بود. به راه زنان دانهٔ دل مپاش فریبندهٔ جفت مردم مباش زن پارسا را مگردان ز راه که …
فقرۀ ۸۳
خرد بوده (پست و بی‌اصل) واپیشوار (؟) مردم را نگاه مدار (تفقد و احسان مکن) چه ترا سپاس نخواهد داشت. چو گشتی توانگر…
فقرۀ ۸۴
خشم وکین را، روان خویش تباه مساز. روان را بپرداز از خشم و کین که گردد تبه جانت از آن و این
فقرۀ ۸۵
به گفتار و کردار چرب و نماز بر (گرم و متواضع باش) چه از نماز بردن پشت به‌نشکند و از چرب پرسیدن دهان گنده نشود. به گفتار…
فقرۀ ۸۶
فرتم سخن (سخن عالی) به دشچهر (بدذات) مگوی. میاموز دانش به ناپاکزاد که دانش چراغست و ناپاک باد
فقرۀ ۸۷
چون به انجمن خواهی نشست نزدیک مردم دژآگاه منشین که تو نیز دژآگاه نباشی. به هر انجمن پاک و پدرام باش پژوهنده و چست و آر…
فقرۀ ۸۸
به انجمن سور، هر جای که نشینی بجای برتری منشین کت از آن جای نیاهنجند و به جای فروتر نشانند. به‌سور انجمن‌جایگه بین درست…