ارمغان بهار
از مجموعه اشعار ملکالشعرا بهار در منظومهها
فهرست اشعار
فقرۀ ۹۹
شبخیز باش که کار روا باشی. به تاریکی از خواب بیدار شو به نام خدا بر سر کار شو که شبخیز را کار باشد روا فزون خواب مردم …
فقرۀ ۱۰۰
دشمن کهن را دوست نو مگیر، چه دشمن کهن چون مار سیاه است که صد ساله کین فراموش نکند. بود دشمن کهنه، مار سیاه که صد سال دا…
فقرۀ ۱۰۱
دوست کهن را دوست نو گیر، چه دوست کهن چون می کهن است که هر چند کهنهتر، به خورش شهریاران بیشتر شایسته و سزاوار. بجو یار ن…
فقرۀ ۱۰۲
به یزدان آفرین کن و دل به رامش دار کت از یزدان فزایش به نیکویی رسد. به یزدان نخست آفرین بر شمار پس آنگاه دل را به رامش س…
فقرۀ ۱۰۳
دهیوپد مرد (شاه) را نفرین مکن چه شهر پاسبانند، و نیکویی به جهانیان اندازند. بهشاهنشهانزشتو ناخوش مگوی کجا پاسبانند ب…
فقرۀ ۱۰۴
و تراگویم ای پسر من، نیکوترین دهشیاری به مردمان، گوهر خرد است. چه اگر بر کست خواسته برود و یا چهارپایان بمیرد خرد بما…
فقرۀ ۱۰۵
به استوانی و استواری دین کوشش کن چه مهمترین خرسندی دانایی (است) و بزرگتر از آن امید به مینو است. بدین کوشو پیوستهخر…
فقرۀ ۱۰۶
همیشه روان خویشتن را فرایاد دار. همیشه روان را فرا یاد دار ز کردار نیکو روان شاد دارد
فقرۀ ۱۰۷
نام خویش را، خویشکاری خویش بهمهل. (یعنی به مناسبت نام و مقام از کار و کوشش طفره مزن). مهل نام را، خویشکاری ز دست که…
فقرۀ ۱۰۸
دست از دزدی و پای از بیخویشکاری رفتن و منش از وارونگی و کجی بازدار، چه کسی که او کرفه کند پاداش یابد و کسی که گنا کند …